Chronisch zieke Sonja Plomp altijd op zoek naar de kwaliteit van het leven

Het leven van Sonja Plomp is al vanaf haar jeugd overschaduwd door een chronische ziekte die haar fysiek steeds meer beperkte. Dat leverde haar diepe dalen op van rouw, eenzaamheid en verdriet. Toch lukte het haar telkens weer letterlijk en figuurlijk op te staan, te kiezen voor nieuwe wegen en uitdagingen. Of ze nu vrijwilliger is bij Stichting Onder Dak, lid van de cliëntenraad ASD of burgerraadslid van GroenLinks, ze vindt zichzelf telkens opnieuw uit.

‘Het is een schok wanneer je op 19-jarige leeftijd merkt dat je niet meer kunt fietsen’, vertelt Sonja. ‘Toen ik 25 jaar was heb ik voor het laatst Lowlands lopend gedaan, daarna altijd in een rolstoel. Het is een soort rouw waar je telkens doorheen gaat, je eigen lichaam laat je in de steek, je kunt steeds minder.’ ‘Ik werd niet alleen lichamelijk zieker, maar stompte ook steeds meer af. Mensen kwamen niet meer langs. Ik heb me toen heel eenzaam gevoeld, stond ook niet open voor contact. Ik ging mezelf ook heel zielig vinden. Ik had zo’n weerstand tegen een rolstoel en scootmobiel. Dat leverde nog meer zelfmedelijden op. Toch heb ik leren omdenken, leren accepteren dat je je leven niet in de hand hebt.’ Dat accepteren ging bij Sonja met vallen en opstaan. Maar toch stond ze telkens weer op. ‘Ik ben letterlijk van de bank getrokken. Het contact met Judy Koopman van de Stichting Onder Dak heeft me veel gebracht. Zij was degene die me in beweging bracht, er was best wat voor nodig om mij weer op de rit te krijgen.’

Secretaris
Sonja is bijna 40 jaar oud en heeft door haar ziekte nooit een betaalde baan gehad. Ze begon met eenvoudige administratieve taken bij de Stichting Onder Dak, wat uitmondde in een offciële functie als secretaris. Vervolgens raakte ze betrokken bij de Adviesraad Sociaal Domein, een cliëntenraad die meepraat over het gemeentelijk beleid. ‘Ik voelde me door die groei steeds meer een vollediger mens. Ik mocht meepraten, er werd geluisterd en je mening werd op prijs gesteld. Op een gegeven moment dacht ik: ik kan nog meer.’

Burgerraadslid

Sonja was vervolgens twee jaar burgerraadslid van GroenLinks. ‘Daar voelde ik me zo op mijn plek, als ervaringsdeskundige in de raad, waarbij soms gewoon beleidsstukken op jouw advies worden aangepast.’ Het was een geweldige domper voor Sonja dat ze door haar ziekte haar werk in de politiek niet kon voortzetten. Toch nam ze het heft weer in handen. Ze begon met eenvoudige werkzaamheden bij It’s Kringloop en raakte vervolgens betrokken bij het Sociale Warenhuis, waarbij It’s, de Speelgoedbank en de Voedselbank samenwerken. ‘Ik zit zo toch weer op mijn plek. Ik doe weer iets waar ik blij van word en waardoor ik even uit mijn hoofd ben. Ook heb ik mijn sociale contacten terug en leer weer nieuwe mensen kennen. Even niet meer denken aan de ziekte en de pijn. Je merkt toch dat je het zelf moet doen, dat knopje heb ik gelukkig opnieuw weer weten te vinden.’